Τα μάτια μου έχουν πληγωθεί.

γιατί πόλη και αυλή

προσφέρουν θέαμα νοσηρό

που βλάπτει την ψυχή –

Μελαγχολία με τυραννεί,

αγωνία σκοτεινή,

ο άνθρωπος με τον άνθρωπο

όταν βλέπω το πώς ζει –

Παρίσι. 1666.

Έξι ήρωες επί σκηνής, όλοι θύτες και θύματα μιας μακράς, προσωπικής και κοινωνικής υποκρισίας με σκοπό το κέρδος των εντυπώσεων και μια καλή θέση στα μάτια των άλλων. Μια καλή θέση, γενικώς. Από την άλλη, μόνος και σε σύγκρουση με την κοινωνική πραγματικότητα,  ο ειλικρινής Άλκηστος. Με την παροιμιώδη, την εμμονική του πίστη στην αλήθεια. Αλήθεια με κάθε κόστος.  Με την ακεραιότητα  του χαρακτήρα του, να κατακεραυνώνει σε κάθε ευκαιρία ό,τι δεν είναι αυθεντικό. Να καταδιώκει με την αιχμηρή, τη γυμνή του ειλικρίνεια, ό,τι θυμίζει προσποίηση ή φτηνή κολακεία. Να τα βάζει με έναν κόσμο ολόκληρο.

Κι ο έρωτας; Ατελείωτος. Αδιαπραγμάτευτος. Απροσπέλαστος. Σκοτεινός. Κι αβάσταχτος. Ένας ερωτάς τυφλός, χωρίς ανταπόκριση. Ένας έρωτας πηγή δυστυχίας. Έρωτας για εκείνη που «απολύτως έχει» όλα όσα ο ίδιος μισεί: ελιγμούς, διπλωματία, ψέματα, χειριστική γοητεία, ουρά από θαυμαστές και πολλούς, πολλούς υποψήφιους εραστές.

Και στο τέλος η ερημιά της Γαλλικής επαρχίας. Εκεί όπου ο Άλκηστος θα αποσυρθεί, οικειοθελώς, για το υπόλοιπο της ζωής του. Στο κάστρο του. Μόνος. Νικητής και νικημένος μαζί. Βυθισμένος στην ψυχική αυτοεξορία. Μακριά από κάθε ανθρώπινο βλέμμα. Μακριά από κάθε ανθρώπινο ψέμα.

Ο Μισάνθρωπος ή αλλιώς, «ο μελαγχολικός ερωτευμένος», όπως μετονομάτιζε ο Μολιέρος  το έργο του, αποτελεί το δημοφιλέστερο κείμενο του μεγάλου Γάλλου ποιητή. Ένα έργο καθρέφτης, μιας κοινωνίας που ζει υπνωτισμένη μέσα στην απάτη. Στη σπουδαία αυτή κωμωδία ο Μολιέρος στηλιτεύει απροκάλυπτα και σε βάθος τα ελαττώματα και τα πάθη της ανθρώπινης φύσης. Κανένα άλλο έργο του Μολιέρου δεν μοιάζει με αυτό. Ο «καλός υπόκοσμος» των αυλικών, των καλλιτεχνών, των διανοούμενων, των ψευτοποιητών, της πολιτικής, της εξουσίας και της εκκλησίας αποκαλύπτεται με τον πιο απολαυστικό  τρόπο. Με όπλο τον λόγο, τη γλώσσα, την ποίηση, ο Μολιέρος στον Μισάνθρωπο ανατρέπει ένα ολόκληρο κατεστημένο, καταδεικνύοντας τους απατεώνες της εποχής του. Τους απατεώνες κάθε εποχής.

Η Ιόλη Ανδρεάδη υπογράφει με την προσωπική της σκηνοθετική φόρμα ένα νέο ανέβασμα της κλασικής κωμωδίας που εμπνέεται από τη θεατρικότητα της κοινωνίας καθώς αυτή συνδιαλέγεται με το στοιχειωμένο σύμπαν της θεατρικής σκηνής. «Το θέατρο είχε πάντοτε εμμονή με τα πράγματα που επιστρέφουν, που εμφανίζονται ξανά εδώ απόψε», μας λέει ο Μάρβιν Κάρλσον. «Κάθε τι στο θέατρο, τα σώματα, τα υλικά, η γλώσσα, ο χώρος, είναι στοιχειωμένο και αυτό το στοίχειωμα ήταν σε κάθε εποχή το πιο ουσιαστικό κομμάτι του νοήματος της θεατρικής πράξης, ήταν πάντοτε ο πιο βαθύς τρόπος συνομιλίας με τον θεατή». Στη στοιχειωμένη θεατρική σκηνή τα φαντάσματα των εποχών που έχουν περάσει εμφανίζονται ξανά και επιτελούν τους ρόλους τους στο σήμερα.

Οι ηθοποιοί στον Μισάνθρωπο συνδέονται με ένα συναισθηματικό νήμα με τους «προκατόχους» των ρόλων τους μέσα στους αιώνες. Πάνω στα βάθρα τους, πλαισιωμένοι από τα εμβληματικά κάδρα τους, μπαίνουν σε διάλογο με τη στοιχειωμένη φύση του θεάτρου. Εκεί, όπου τα φαντάσματα των ηρώων που έχουν περάσει εμφανίζονται ξανά κουβαλώντας κάθε σημείο της διαδρομής του έργου ανά τους αιώνες, προσφέροντας τη μαγεία της μνήμης στην σκηνική ολοκλήρωση.